Παιδική κακοποίηση. Human trafficking. Εμπόριο οργάνων. Σεξουαλικά σκλαβοπάζαρα. Παιδιά εργάτες. Τα παιδιά του Πρώτου Κόσμου ευημερούν και πίσω από τις κουρτίνες βιάζονται σωματικά και ψυχικά. Εκείνα του Τρίτου Κόσμου λιώνουν τα κόκαλά τους στα λαγούμια της αδιαφορίας, της υπερεκμετάλλευσης των φυσικών πηγών των κρατών τους από τους ελεήμονες ηγέτες των ισχυρών ηπείρων, των εμφυλίων πολέμων που δεν γνωρίζουν από συμπόνια παρά μόνο από τη μέθη της εξουσίας. Κανένα παιδί δεν επιλέγει τη γέννησή του. Κάποιος άλλος παίρνει μια απόφαση που στα χρόνια τα δύσκολα που ζούμε είναι από τις πιο θεμελιακές. Κανένα παιδί δεν επιθυμεί τον καθημερινό του θάνατο στα χέρια ανελέητων γονιών. Πολλές φορές φοβόμαστε να καταγγείλουμε το γείτονα, το συγγενή κι ας είναι εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης. Θυμάμαι το καλοκαίρι, με ανοιχτές τις πόρτες, μια καθόλα μοντέρνα και μορφωμένη γυναίκα στη σικ περιοχή μου, πώς φώναζε –διόρθωση: ούρλιαζε- το μεγάλο της γιο κι ύστερα έκλεινε πόρτες και παράθυρα για να μην ακούγονται οι φωνές του παιδιού όταν θα το χτυπούσε, επιλέγοντας μια πανάρχαια παιδαγωγική μέθοδο που φτιάχνει με τη σειρά της τους μελλοντικούς βασανιστές. Ίσως οι υπόλοιποι στη γειτονιά να το θεωρούσαν φυσικό, αλλά εγώ ήθελα να αντιδράσω με κάποιο τρόπο. Τελικά δεν το έκανα. Ίσως και να με θεωρούσαν όλοι υπερβολική έως εχθρική, κακό γείτονα. Αλλά πού σταματάει η νουθέτηση με το ξύλο και πού αρχίζει η κακοποίηση; Έχει να κάνει μόνο με τη συχνότητα; Με τα σπασμένα πλευρά; Με τα άψυχα κορμάκια που διακομίζονται κομμάτια στα νοσοκομεία το τελευταίο διάστημα, ολοένα και πιο τακτικά;
Ζούμε σε χρόνια παράλογα. Από τη μια το παιδί θεοποιείται, δυναστεύει τα οικονομικά της οικογένειας για να έχει τα καλύτερα ρούχα, τα ακριβότερα παιχνίδια, το ιδιωτικό του σχολείο, γίνεται ο μικρός πρίγκιπας και η χαριτόβρυτη βασίλισσα μέσα σε ροζ πλαστικά σύννεφα. Κι από την άλλη, παιδιά βιάζονται από τους γονιούς τους –τους όχι πάντοτε λειτουργικά αναλφάβητους ή κοινωνικά παρίες-, άλλα πουλιούνται για μερικά ευρώ σε σπίτια της ηδονής, όπου τακτικότατοι πελάτες είναι συχνά κάποιοι γονείς κάποιων μικρών εστεμμένων σε χώρες βόρειες και πλούσιες.
Είμαστε μια κοινωνία βαθιά ενοχική. Νιώθουμε ενοχές γιατί σιωπούμε, γιατί απέχουμε, γιατί δεν συνεισφέρουμε, γιατί μπορεί και οι ίδιοι με τον τρόπο μας να έχουμε υποστεί μια κακοποίηση ή, χειρότερα, να βιαιοπραγούμε πάνω σε τρυφερά κορμάκια με το πρόσχημα της διαπαιδαγώγησης.
Πρέπει να μάθουμε ότι το δώρο της ζωής που κάνουμε στο παιδί μας δεν ζητάει ανταπόδοση. Το παιδί δεν είναι το χέρι ή το πόδι μας –αν και κάποιοι δεν θα χτυπούσαν κανένα μέλος του σώματός τους-, δεν είναι κτήμα μας, δεν μας ανήκει. Το κάθε παιδί φέρει μέσα του ένα γονιδιακό χάρτη που το συνδέει με τους γονείς του, αλλά κυρίως είναι ένας νέος άνθρωπος, ανεξάρτητος, μια νέα δυνατότητα, μια νέα ελπίδα για να γίνουμε καλύτεροι.
Αν σπάσουμε την ομερτά σε καταφανείς περιπτώσεις κακοποίησης, αν συνεισφέρουμε με τις λίγες ή πολλές οικονομικές δυνάμεις μας σε ΜΚΟ όπως Το Χαμόγελο του παιδιού ή διεθνείς οργανισμούς όπως η Unicef, η Actionaid, μπορεί κάποια στιγμή να κοιμηθούμε με ύπνο πιο ελαφρύ και λιγότερο ένοχο.
Σχεδιάζω τις μπομπονιέρες της βάφτισής της να τις παραγγείλω από το Χαμόγελο του παιδιού και αντί για προσκλητήρια να μοιράσω κάρτες της Unicef. Είναι λίγο, ελάχιστο, αλλά εκείνη θα είναι σύμφωνη, όταν μεγαλώσει.
Ζούμε σε χρόνια παράλογα. Από τη μια το παιδί θεοποιείται, δυναστεύει τα οικονομικά της οικογένειας για να έχει τα καλύτερα ρούχα, τα ακριβότερα παιχνίδια, το ιδιωτικό του σχολείο, γίνεται ο μικρός πρίγκιπας και η χαριτόβρυτη βασίλισσα μέσα σε ροζ πλαστικά σύννεφα. Κι από την άλλη, παιδιά βιάζονται από τους γονιούς τους –τους όχι πάντοτε λειτουργικά αναλφάβητους ή κοινωνικά παρίες-, άλλα πουλιούνται για μερικά ευρώ σε σπίτια της ηδονής, όπου τακτικότατοι πελάτες είναι συχνά κάποιοι γονείς κάποιων μικρών εστεμμένων σε χώρες βόρειες και πλούσιες.
Είμαστε μια κοινωνία βαθιά ενοχική. Νιώθουμε ενοχές γιατί σιωπούμε, γιατί απέχουμε, γιατί δεν συνεισφέρουμε, γιατί μπορεί και οι ίδιοι με τον τρόπο μας να έχουμε υποστεί μια κακοποίηση ή, χειρότερα, να βιαιοπραγούμε πάνω σε τρυφερά κορμάκια με το πρόσχημα της διαπαιδαγώγησης.
Πρέπει να μάθουμε ότι το δώρο της ζωής που κάνουμε στο παιδί μας δεν ζητάει ανταπόδοση. Το παιδί δεν είναι το χέρι ή το πόδι μας –αν και κάποιοι δεν θα χτυπούσαν κανένα μέλος του σώματός τους-, δεν είναι κτήμα μας, δεν μας ανήκει. Το κάθε παιδί φέρει μέσα του ένα γονιδιακό χάρτη που το συνδέει με τους γονείς του, αλλά κυρίως είναι ένας νέος άνθρωπος, ανεξάρτητος, μια νέα δυνατότητα, μια νέα ελπίδα για να γίνουμε καλύτεροι.
Αν σπάσουμε την ομερτά σε καταφανείς περιπτώσεις κακοποίησης, αν συνεισφέρουμε με τις λίγες ή πολλές οικονομικές δυνάμεις μας σε ΜΚΟ όπως Το Χαμόγελο του παιδιού ή διεθνείς οργανισμούς όπως η Unicef, η Actionaid, μπορεί κάποια στιγμή να κοιμηθούμε με ύπνο πιο ελαφρύ και λιγότερο ένοχο.
Σχεδιάζω τις μπομπονιέρες της βάφτισής της να τις παραγγείλω από το Χαμόγελο του παιδιού και αντί για προσκλητήρια να μοιράσω κάρτες της Unicef. Είναι λίγο, ελάχιστο, αλλά εκείνη θα είναι σύμφωνη, όταν μεγαλώσει.
